Een anthotype is een van de oudste fotografische processen — uitgevonden door Mary Somerville in de jaren 1840, verfijnd door Sir John Herschel. Er zit geen zilver in, geen chemicaliën. Alleen plantensap, papier, en de zon.
Ik ben begonnen met kurkuma. Het geeft een diep geel extract dat gevoelig is voor blauw licht. Je bestrijkt papier ermee, laat het drogen in het donker, legt er een negatief (of botanisch object) op, en zet het in de volle zon. Weken later — niet uren — verschijnt er een afbeelding.
Het proces leert je loslaten. Je hebt geen controle over wolken, wind, seizoen. De zon beslist het formaat van je geduld.
Wat ik heb geprobeerd
Naast kurkuma: rode hibiscusbloemen (roze-paars, vervagen snel), bevroren aardbeien (warm rood, moeilijk te fixeren), en spinazie (groen dat omslaat naar lichtgeel). Elk extract heeft zijn eigen karakter en belichtingstijd.
Fixeren is onmogelijk — anthotypes blijven altijd lichtgevoelig. Dat hoort erbij. Ze leven, ademen, veranderen langzaam. Bewaar ze in het donker of laat ze weg-witten in een raam: beide zijn geldig.
Video: tijdlapse van 3 weken belichten
Anthotype tijdlapse op YouTube
Dit is mijn langzaamste project van het jaar. Ik ga door met seizoensgebonden extracten — benieuwd wat zomerbloemen doen.
